മനുഷ്യന് സ്വയം സൃഷ്ടിച്ചതാണു നാം ഇന്നു കാണുന്ന ലോകം മുഴുവന്. ‘ഞാന് അച്ഛന്, നീ അമ്മ, ഇതു നമ്മുടെ മക്കള്, നാം പരസ്പ്പരം മാത്രം സ്നേഹിക്കുക, നമ്മുടെ മക്കളെ മാത്രം സ്നേഹിച്ച്, നമുക്കുമാത്രമുള്ള ആഹാരം തേടി, നമുക്കുമാത്രം പാര്ക്കാന് ഒരിടം കണ്ടെത്തി, മറ്റുള്ളവരെക്കാളൊക്കെ കേമനായിട്ട് ജീവിക്കണം‘ എന്നതില് നിന്നും ഉടലെടുത്ത സ്വാര്ത്ഥ വിചാരങ്ങള്. അവ നിലനിര്ത്താനായി, ഓരോ ബന്ധങ്ങള്. നമുക്കാവസ്യത്ത്തിലും അധികം സ്വരുക്കൂട്ടി വച്ച്, അതനുഭവിക്കാനാകാതെ, മറ്റുള്ളവരെയും അനുഭവിക്കാനനുവധിക്കാതെ, എന്തൊക്കെയോ നേടി എന്ന
മിഥ്യയോടെ ഈ ഭൂമിയില് നിന്നും വിട പറയുന്നു.
മറ്റു ജീവജാലങ്ങള് സ്വയം ഇരതേടാറായാല് സ്വന്തംമക്കളെപ്പോലും തിരിച്ചറിയുന്നില്ല. അറിയേണ്ട ആവശ്യവും വരുന്നില്ല. ജനിച്ചു മരിക്കുന്നതുവരെ തങ്ങളെപ്പോലെയുള്ള ജീവികളോടൊപ്പം ജീവിക്കുന്നു. അത് സര്വൈവലിനു അവശ്യം.
മനുഷ്യനും ഇത്രയൊക്കെ ആവശ്യങ്ങളേ ഉള്ളു. ബാക്കിയൊക്കെ മനുഷ്യന് സ്വയം സൃഷ്ടിച്ചെടുത്ത മായകള്. തങ്ങളുടെ പ്രതീക്ഷക്കൊത്ത് മറ്റുള്ളവര് ചലിക്കുന്നില്ലെങ്കില് പരിതപിച്ച് ഇരവനെ പഴിച്ച് ഇല്ലാത്ത മനോദുഃഖങ്ങളുമുണ്ടാക്കി. ‘ഇതു ഭൂമിയേ അല്ല നരകമാണെ’ന്നു പരിതപിച്ച്, മരിക്കുന്നു. ‘അയ്യോ ആര്ക്കും നന്ദിയില്ല, സ്നേഹമില്ല, കൊടുക്കുന്നപോലെ തിരിച്ചുകിട്ടിയില്ല, അവന് വഞ്ചിച്ചു, അവന് സ്നേഹിച്ചു, അവന് സ്നേഹിച്ചില്ല’... എന്നൊക്കെ പരിതപിച്ച്, പരിതപിച്ച്... നാം മനുഷ്യജീവികള്...
No comments:
Post a Comment